چگونه به کودکان یاد بدهیم تا در یک دنیای خشن، مهربان و سپاس گزار باشند

۵ خرداد ۱۳۹۴ خانواده , سبک زندگی بازدید : 43

چگونه به کودکان یاد بدهیم تا در یک دنیای خشن، مهربان و سپاس گزار باشند

زمانی که فرزندان شما جوان هستند، شما درگیر تمرینات روزانه ای برای دادن آموزش های رفتاری به آن ها هستید. شما به آن ها یادآوری می کنید که وقتی سرفه می کنند، جلوی دهان خود را بگیرند. شما به آن ها تفاوت صدایشان در درون و بیرون خانه را می آموزید. به آن ها می آموزید که چگونه به بزرگ تر از خود آدرس بدهند. به آن ها آموزش می دهید که چگونه دور میز شام بنشینند. شما فرزندانتان را با گفتن کلمات جادویی، برای هر شانسی که به آن ها می دهید، تشویق می کنید. اما سعی کنید تا آنجا که ممکن است، رفتارهای خوب را در کودکان خود القا کنید. آن ها ناگهان وارد دنیای بیرون می شوند و همه می دانیم که گاهی این دنیا، تا چه اندازه می تواند بی رحم باشد. همان طور که کودکان شما زمان بیشتری را دور از دستان هدایت گر شما سپری می کنند بسیار مهم است که تجارب آن ها در دنیای بیرون درس هایی چون بخشندگی، احترام و یک عضو خوب بودن برای جامعه را به آن ها بدهد. خانواده ها نمی توانند جهان را کنترل کنند، اما شما می توانید آن را در چشم اندازی مناسب برای کودکان خود قرار دهید. مطمئنا برای هر پدر و مادری، سخت است که ببیند در جاهایی که به کودک خود آموخته است تا بهترین رفتار خود را نشان دهد، او رفتار مناسبی نداشته باشد. ما در مورد آداب سلام کردن آمریکایی ها با شما به صحبت خواهیم پرداخت تا به شما ۵ موقعیت را بیاموزیم تا کودک شما بیشتر قدردان باشد.

سناریوی ۱ – به اشتراک گذاشتن

شما باید به کودکان خود بیاموزید که چگونه با دوستان، خواهر و برادر خود شراکت و همکاری داشته باشند. اما وقتی همبازی فرزند شما همین دروس را درک نکرده است، کنار آمدن با آن می تواند سخت باشد. اگر کودک شما یک همبازی همیشگی دارد و همبازی او حاضر نیست تا اسباب بازی ی مورد علاقه اش را با کودک شما به اشتراک بگذارد، کودک شما شاید بگوید: «اون اسباب بازی رو به من بده.» اما زمانی که به کودک خود آداب درست معاشرت را می آموزید: او به همبازی خود می گوید: «من اون اسباب بازی که تو باهاش بازی می کنی رو دوست دارم. میشه وقتی بازیت تموم شد، اونو به من بدی؟»
نتیجه: زیبا پرسیدن و درخواست کردن، همیشه نتیجه ی بهتری به بار خواهد آورد.

سناریوی ۲- زمان غذا

رفتارهای کودک شما پشت میز، اکنون بی عیب و نقص است. آن ها می دانند که باید با دهان بسته بجوند و بدون معذرت خواهی میز را ترک نکنند. اما اگر پدر بزرگ در پاسخ به غذای خوش مزه ی مادربزرگ با صدای بلند آروغ بزند، شاید کودک شما بگوید: «اووه، شما تهوع آور هستید.» اما در صورت تربیت بهتر، در عوض کودک شما می گوید: «واوووو، این صدا یعنی شما از غذا لذت بردید.»
نتیجه: در حالی که مؤدب بودن مهم است، این وظیفه ی کودک شما نیست تا یک پلیس رفتاری باشد و حرکات دیگران را مورد موشکافی قرار دهد.

سناریوی ۳- زبان بد:

زمانی که کودک شما اولین کلمات زشت را در مدرسه و یا هر جای دیگر می آموزد، شما باید به سختی با او مبارزه کنید تا به او بیاموزید که فحاشی کردن هرگز قابل قبول نیست و همیشه یک راه بهتر وجود دارد تا آن چه می خواهید را بگویید. پس وقتی کسی به کودک شما ناسزا می گوید، کودک شما شاید بگوید: « اوووووه! تو یک کلمه ی بد گفتی، پس من هم می گم!». اما در شرایط مطلوب، در عوض کودک شما می تواند بگوید: «ما از کلماتی مثل این استفاده نمی کنیم، چون اون ها بی ادبانه و بد هستند.»
نتیجه: در حالی که این یک شرط امن برای آموختن ادب و پرهیز از بدگویی به کودکان است، مهم است تا کودکان شما بدانند که این کلمات دارای قدرت هستند. این مسأله به آن ها می آموزد تا دیگر در آینده از ناسزا استفاده نکنند.

سناریوی ۴- بازی های رقابتی

به کودکانتان بیاموزید که چه طور برنده شدن و خوشایند باختن، هر دو به یک اندازه مهم هستند. بعد از آن، کودک شما مطمئن است که در طول زندگی هر دوی آن ها را تجربه خواهد کرد. وقتی رقیب کودک شما در نمایش مدرسه و یا مهد کودک شکست خورده است، کودک شما شاید بگوید: «تو مثل یک بازنده ی زخمی هستی!». اما در شرایط مناسب، در عوض کودک شما می گوید: «برای یک بازی خوب ممنونم. بازی سرگرم کننده ای رو با تو داشتم.»
نتیجه: زمان هایی در زندگی وجود دارد که کودک شما هم بازنده و هم برنده است. به کودکان خود بیاموزید که چگونه با انسانیت، برنده شدن می تواند به آن ها در آماده شدن برای کنار آمدن با دفعه ی بعدی که ممکن است با شکست مواجه شوند، کمک کند.

سناریوی ۵- محروم بودن

شما باید به کودکان خود بیاموزید که ترک کردن آدم ها، کار بی ادبانه ای نیست. این یک حقیقت است. اما این اتفاق می افتد و در هیچ زمانی بیشتر از زمین بازی مدرسه، قابل مشاهده نیست. جایی که کودکان اغلب برای ضعیف بودنشان، از ورزش ها و بازی ها کنار گذاشته می شوند. اگر کودک دیگری به کودک شما گفت که برای بازی به اندازه ی کافی خوب نیست، کودک شما شاید هیچ چیزی نگوید. اما در عوض، در شرایط تربیت صحیح، کودک شما می تواند بگوید: «اگه الان اجازه بدید تا بازی کنم، من بیشتر تمرین می کنم و بهتر خواهم شد.»
نتیجه: اعتماد به نفس در این جهان، یک راه طولانی را می پیماید و کودکان جوان تر شما، این را بهتر می آموزند.

دوباره می گویم که مهم ترین مطلبی که باید بدانید این است که ما نمی توانیم جهانی که در آن زندگی می کنیم را کنترل کنیم، اما می توانیم به کودکان خود بیاموزیم که چگونه با تواضع و بخشش، به جهان بیرون از این جا واکنش دهند. از آن جایی که احترام، احترام می آورد، با آموختن این درس های مهم، می توانید جهانی با خشونت کمتر ایجاد کنید.

کلمات کلیدی : , , , , , , , ,
:: دیدگاه خود را بیان کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *