آیا اعتیاد به عکس سلفی یک اختلال روانی است؟

۷ مرداد ۱۳۹۴ پیشنهاد مگلی , تکنولوژی بازدید : 742
اعتیاد به عکس سلفی

اعتیاد به عکس سلفی

اگر تا به حال روزی بیش از سه عدد عکس از خود و یا به عبارتی سلفی می گرفته اید، خودتان را کمی مشکل دار بدانید. انجمن روان پزشکی آمریکا و شمار زیادی از افراد، به جنبش جهانی پیوسته اند تا دریابند آیا اعتیاد به گرفتن عکس سلفی، می تواند نشانه ای از یک اختلال روانی باشد؟

همه ی ما افراد مشخصی را می شناسیم که به محض این که از خواب بیدار می شوند، سریال عکس های سلفی شان هم شروع می شود. حتی در کوتاه ترین زمان ممکن، انواع ویرایش ها را روی عکس هایشان انجام می دهند و با متن و عبارتی که برای هر عکس آماده کرده اند، آن ها را بر روی شبکه های مختلف اجتماعی ارسال می کنند.

با حجم زیاد عکس هایی که هر روز در شبکه های مختلف اجتماعی از جمله اینستاگرام می بینیم، سلفی گرفتن به جای نگرانی بیشتر یک سرگرمی به نظر می رسد. من هم از آن دسته از افرادی نیستم که درباره ی مسائل جزئی مثل امر مسخره ی اعتیاد به سلفی گرفتن، ابراز نگرانی کنم.

حتما شما انتظار نداشتید که بفهمید «ونسان ون گوگ» هم ظاهرا ثبات روانی نداشته است، البته شاید زیاد هم مهم نیست.

من شخصا هیچ وقت در عکس هایی که در اوقات نچندان دلچسب روز از خودم گرفته ام، هیچ زیبایی و فریبندگی ندیدم، شاید هم من خیلی زشت باشم.

خیلی به این قضایا اهمیت نمی دادم، تا این که با جریانات «دنی بومن»،Danny Bowman، مواجه شدم، نوجوان بریتانیایی ۱۹ ساله و مدرک زنده ای که عملا نشان داد داستان اعتیاد به عکس سلفی تا ظهور یک بیماری روانی قدرت پیشروی دارد.

می دانید وسواس او به گرفتن عکس سلفی چطور بود؟ روزی بیش از ۲۰۰ عکس از خودش می گرفت، شش ماه از خانه بیرون نرفت و در این مدت حدود ۱۵ کیلوگرم وزن کم کرد و ترک تحصیل نمود.

این نوجوان که به مرور از گرفتن یک عکس سلفی ایده آل نا امید شده بود، سرانجام اقدام به خودکشی کرد، خوشبختانه در سلفی گرفتن از این اقدامش ناموفق بود.

اخیرا، انجمن روان پزشکی آمریکا APA، تمایل عکس گرفتن از خود و یا همان عکس سلفی را به عنوان اختلال روانی تایید کرده است که آن را با اصطلاح «سلفیتیس»، selfitis، نامیده اند.

انجمن روان پزشکی آمریکا این اختلال را این گونه تعریف می کند: «تمایل وسواسی- اجباری برای گرفتن عکس از خود و فرستادن آن در شبکه های اجتماعی، تا بتوانند کمبود عزت نفس و شکاف حاصل از فقدان صمیمیت را جبران نمایند و در سه سطح رده بندی می شود: لب مرزی، حاد و مزمن.

تا چه حد مبتلا به سلفیتیس هستید؟ اگر روزی سه تا عکس سلفی از خود می گیرید، اما آن ها را در شبکه های اجتماعی به اشتراک نمی گذارید، در رده ی سلفیتیس لب مرزی قرار می گیرید.

اگر روزی حداقل سه عکس از خودتان را به این شبکه ها ارسال می کنید، دچار اختلال سلفیتیس حاد هستید.

سرانجام، اگر اشتیاق غیر قابل کنترلی برای گرفتن روزانه شش عکس از خود و ارسال آن ها را تجربه می کنید، مبارک باشد! شما دچار اختلال سلفیتیس مزمن هستید.

دنی، Danny، به راحتی در رده ی سوم این اختلال قرار می گیرد، شاید حتی شایسته این است که رده ای با شدتی بیشتر از مزمن هم وجود داشته باشد!

او به گزارش گر سایت UK Mirror گفته بود: «من دائما به دنبال ثبت بهترین عکس سلفی از خودم بودم، وقتی فهمیدم که نمی توانم به آن برسم، می خواستم بمیرم». دوستانم، تحصیلاتم، سلامتم و تقریبا تمام زندگی ام را از دست دادم.

از ماجرای دنی چه چیزی می توانیم یاد بگیریم؟ برای کسانی که تازه شروع به این اعتیاد کرده اند، باید بگویم ما در جامعه ای زندگی می کنیم که ما را به سوی ایده آل هایی سطحی فرا می خواند و این ایده آل ها هیچ گاه قابل دستیابی نیستند.

در جهانی که همه به جراحی های پلاستیک اعتیاد پیدا کرده اند و انواع بی شماری از اصلاح فرم قسمت های مختلف بدن رایج شده است، دیگر چیزهای ارزشمندی مانند دانش و تجربه هم در خدمت ظواهر زندگی هستند.

حال با این تفاصیل راه حل چیست؟ روان پزشکان، دنی و افرادی مشابه دنی را با روش به حداقل رساندن فرد در معرض مورد اعتیاد آورش و کاهش تدریجی وابستگی فرد بدان، درمان کرده اند. شاید بهترین نامی که برای این مشکل مدرن می توان انتخاب کرد «خودشیفتگی دیجیتالی» باشد که باعث شده است به جای این که رسانه های اجتماعی در خدمت زندگی ما باشند، خودمان و زندگی مان را در خدمت رسانه های اجتماعی قرار داده باشیم.

شاید کمی خنده دار به نظر برسد اما درمانی که روان پزشکان برای دنی انجام دادند، دور کردن تلفن همراهش در وقفه های زمانی مختلف بود، ابتدا ۱۰ دقیقه، بعد ۳۰ دقیقه و به مرور بیشتر.

یعنی ترک این اعتیاد این قدر سخت است؟ پس کمی مکث کنید و خوب راجع به این میل وسواسی فکر کنید، آخرین باری که از تلفن همراهتان استفاده کردید، کی بود؟ یک یا دو ساعت قبل؟ ( شاید هم ده دقیقه قبل).

من شما خوانندگان را به چالش ترک عکس های سلفی دعوت می کنم، پس دفعه ی بعد که خواستید از خودتان یک عکس سلفی بگیرید و یا عکس هایتان را در اینستاگرام به اشتراک بگذارید، بلافاصله تلفن را کنار بگذارید.

«بندیکت کامبریچ»، در صحبت هایی که در Business Standard داشته، در مورد حماقتی که پشت عکس سلفی گرفتن پنهان هست، گفته است: «چه سرگرمی بیهوده و غم انگیزی، از لحظات زندگی لذت ببرید، زمانی که در اختیار دارید را صرف کار ارزشمندتری کنید. کمی به بیرون از پنجره بنگرید و درباره ی زندگی بیاندیشید.»

پس اگر خودتان را مشغول و گرفتار ثبت لحظه به لحظه ی زندگی از ورای لنزهای دوربین تلفن تان می بینید، کمی به این دیدگاه جدید هم فکر کنید. برای به حداقل رساندن حضور خود در شبکه های اجتماعی اقدام کنید، بهترین لحظات زندگی تان را در گروی پسند و یا نظر دیگران نگذارید و به خاطر نگاه و حرف مردم زندگی نکنید.

کلمات کلیدی : , , , , , , , , , , , , , ,
:: دیدگاه خود را بیان کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *